Urejaan / Adriaan van de Water werd afgelopen Zaterdag de totaal  winnaar van de 31ste Kletsmaaier uitvoering in Klaiendam.  Urejaan won daarmee de A.C. Schelle wisseltrofee, haalde zowel Vrijdag als Zaterdag de jury- en publieksprijs binnen en won daardoor dus alles wat er te winnen viel.

Het was weer twee avonden spektakel en genieten in de Koppelpaarden. Alle sauwels waren van een hoog niveau met een hoge amusementswaarde. Zoals gebruikelijk was Vrijdag weer de luisteravond maar de Zaterdag deed er dit keer zeker niet voor onder want in een uitverkocht huis was het van de eerste tot en met de laatste Kletsmaaier stil in de zaal. Verder twee verrassingen: een opwermingsact van het Takkenwijf en assistente Janneke en een zeer gewaardeerd afsluitend optreden van Marie Roos Prul uit den Anvers.

ADRIAAN VAN DE WATER.

Adriaan, weer als Urejaan, gaf zijn grandioos debuut van vorig jaar een prima vervolg. Dit keer als Urejaan mee de VUT.  Urejaan heeft het niet zo op het stoplicht bij de jury, had dus een eigen stoplicht meegebracht en nam een voorschot op de tijd door voordat hij in de ton stapte een praatje te maken met de Blaosmiesen die bij Henkie Kops oefenen en daar het dak er af hadden geblazen.

Eenmaal in de ton vertelde Urejaan dat het niet goed ging. Er was niemand meer in de kaaswinkel geweest en daarom was hij maar mee de VUT gegaan. Maar nu mankeerde hij van alles. Dokter Vermeulen had het er maar druk mee. Urejaan moest zelfs naar het ziekenhuis voor runderfoto’s, bleek dat hij een blinde vink had. Hij kreeg pillen, die moesten in de anus had Vermeulen gezegd. Urejaan thuis alles afgezocht, nergens een anus te vinden; had ik de pillen beter in mijn hol kunnen douwen was zijn conclusie. Urejaan reed sinds kort op de buurtbus. Dat was best moeilijk; Hij reed de Molenvliet in. De oorzaak wist hij  niet want toen het gebeurde was hij  achter in de bus kaartjes aan het verkopen .  Zoals gebruikelijk besloot hij zijn succeskletsverhaal met enkele wijsheden:

Het leven is net als een neus: ge moet er uit halen wat er in zit. Al is de reiziger nog zo snel: de buurtbus achterhaald hem wel. De uitsmijter: Er moeten meer kletsers in de ton want anders ‘Verwatert het ‘.

MARIO VAN OUDHEUSDEN ALS VAKANSIEMAN NAOR AFRIKA.

Mario bracht zijn mascotte, het aapje, mee en  zette na zijn prima debuut van vorig jaar weer een prima act van de vakansieman neer. Mario had bij de bingo van de Klaitrappers een reis naar Afrika gewonnen. Het regelen van de Kletsmaaiersavonden is trouwens zo gebeurd: Ze hoeven alleen maar bij mij en de familie van de Water te zijn. Mario weet waarom het bij het sauwelen drukker is dan in de kerk: In de kerk mag er maar een drinken. Mario dus met vrouw en kind naar Afrika. Kees Bouman bracht ze naar Schiphol. Onderweg stopte Bouman , hij zag een koffiezetapparaat langs de weg staan en nam dat mee. Werden ze even verderop aangehouden. ’Weet u hoe hard u reed, vroeg de agent: Nee, nou wij ook niet: want  je hebt net de flitspaal ingeladen. Mario kwam nogal wat bekenden tegen in Afrika, onder andere Motto. Er kwam een leeuw aan, Mario wist de oplossing: zingen Motto,  het werkte: de leeuw liep weg. Zo ook de tweede maar bij de derde liep het slecht af voor Motto: Twee aapjes in de boom zeiden nog tegen elkaar: Als die dove leeuw komt gaat het mis. Mario had al met al toch een leuke vakantie gehad.  Thuisgekomen maar weer naar de bingo geweest. Dit keer een varken gewonnen. Vraagt Merie: heb je weer de hoofdprijs: Valt wel mee zei  het varken. Met de wetenschap dat hij thuis nog veel goed moest maken besloot Mario zijn succesvol optreden.

CORNÉ  BOER ALS  KOSTER.

De creatie van Corné Boer mocht er ook weer zijn. Een creatie met een dubbele bodem. Gepromoveerd van misdienaar naar koster. Ja, hij was hogerop gekomen maar al draagt de koster nog zo’n mooi pak, schilderen blijft zijn vak. In een vloeiende beweging trok hij zijn  zwarte pak uit en kwam zijn dagelijkse kloffie: schilder bij Koster, voor de dag. Corné had mede door zijn kreet: Cornéke / schilderke de zaal op zijn hand en vertelde wat hij als schilder door het hele land, inclusief de wallen, zoal meemaakte. Zo schilderde hij de kerk in Waspik; stond er een bord: parkeerplaats gereserveerd voor Koster; ja, het schilderwerk zag er gelikt uit maar de schilder heeft overal  lak aan. Patrick Damen was ook bezig: hij stond bovenaan de ladder te schilderen en ging steeds naar beneden om de kwast in de pot verf te soppen en weer terug; waarom neem je de bus verf niet mee naar boven vroeg Corné; ervaring, zei Patrick, je ziet toch dat het grondverf is. Corné was ook gevraagd om het paleisje van prins Bies  te schilderen. Voor 800 Euro kon hij dat wel  doen. Vraagt Martin is dat voor een of twee caravans. Corné stopte keurig binnen de tijd met de mededeling dat hij eerst bij Prins  af ging rekenen want anders gaat het dak eraf.

LIESBETH BOER ALS ‘ LANG’.

Liesbeth kwam in een keurige Chinese  outfit. Ik heet Lang, mijn voornaam is Nie, Nie Lang dus.Nie was geadopteerd door een Klaiendamse familie. Adopteren noemen ze in China: Afhaalchinees. Nie Lang kon kiezen  uit drie gezinnen, de famile de Lange, maar daar kon ze nergens bij. Bij de familie Korteweg zou ze maar kort zijn en dan moest ze weer weg. Dus maar gekozen voor de familie de Kort. Nie Lang kreeg na veel en lang wachten vergunning om een Chinees restaurant te beginnen in de Lietpluijm. Rooie Kees kwam daar met al zijn twee vrienden eten en vooral drinken. Kees werd beetje zat en vroeg aan mij of ik iets had om nuchter te worden. Zeg ik: even wachten, kom zo met de rekening. Nie Lang had ook een raadsel voor wethouder Pieter: Wat roepen de duiven in Werkendam: Niets want die hebben ze daar niet, ze hebben daar alleen zwarte kraaien en kerkuilen. Nie Lang besloot met het  toepasselijk liedje: we gaan nog Lang niet naar huis.

CEES VAN DE WATER ALS FONSKE  DEN HONDENFLUISTERAAR.

Cees van de Water, weer terug van weggeweest , kwam dit keer als Fonske. Hij vertelde over zijn hond Casa Nostra, gevonden in de vuilnisbak in Sicilië en nu de schrik van het Rommegat.  Fonske wilde doen voorkomen dat hij blind was maar iedereen had hem door.  Fonske bekende dat ze hem op het vliegveld op Sicilië, waar hij de hond als blindengeleidehond wilde meenemen, ook al doorhadden , maar wat wil je als je staat te kijken naar het bord en roept: we hebben vertraging.  Nee, zei  Fonske,  er is er bij ons maar een die blind is en dat is ons vrouw: Die is blind van jaloezie omdat ze vindt dat de hond op de eerste plaats komt .  Ook Fonske bespeelde het publiek  met de kreet: Koop nooit iets wat fret. Die kreet kwam regelmatig terug in zijn goed opgezette sauwel . Fonske had op een keer zijn vrouw en hond buiten gegooid.  Zie je wel: Koop nooit iets wat vret. In kon er niet van slapen, de hond stond onder het raam te janken, toen het begon te regenen heb ik ze maar weer binnen gelaten. De hond eerst. Mijn vrouw kwaad: zie je nou wel, eerst de hond., waarop Fonske zei: Ja maar die hond stopt tenminste met blaffen als hij binnen is. Die hond heeft echt Italiaans bloed en temperament, struint de hele buurt af op zoek naar vrouwtjes, net Berlusconi. Dus: Koop nooit iets wat vret was zijn wijze raad tot slot.

 Kletsmaaiers in actie